Later voor je het weet

Vier oktober, het was dierendag. De nacht daarvoor had ik nog een kaasvlaggetje uit het sleutelgat van de achterdeur gehangen. Gewoon met het idee om stil te staan bij dat het toch steeds eens per jaar dierendag is.

Mevrouw Ter Draak wees triomfantelijk met haar linkerwijsvinger in de lucht: ‘Hoor, ieder half uur één keer en op ieder heel uur koekoekt ze precies het aantal keren van dàt uur’. Ik keek haar aan en wilde zeggen: ‘Zo gaat u mooi met uw tijd mee’, maar zij was me voor: ‘Zo hoor ik de koekoek door de tijd heen en denk ik aan arme dieren’. Ik vond het bijzonder wat ze zei en ik mocht nu ‘Aag’ zeggen.

Die morgen was ik even naar mevrouw Ten Draak gegaan met wat eierdozen. Ze spaart die namelijk voor een creatieve hobby en ik had ze toch over. Ik belde aan en toen ze de deur opendeed… wat hoorde ik? Nou? Jawel, een koekoek.

Ze had zichzelf vandaag de klok cadeau gegeven, als herinnering aan haar grasparkiet die vorige maand was overleden. Ik ben blij voor Aag, dat het nu allemaal weer loopt.

We gingen zitten aan de keukentafel. ‘Een koekoeksklok moet trouwens heel recht hangen. Anders komt de koekoek er beslist niet uit en gaat de tijd stilstaan’. Ik knikte en keek hoe Aag rondjes draaide met haar wijsvinger in de lucht en zei: ‘Als je dat niet weet, geloof je misschien dat je koekoek slaapt, of dat je je klok moet aandraaien’.

Dat Aag zielsveel van dieren weet, dat bleek wel toen ze erover vertelde. Op de achterkant van wat kassabonnen, gevonden in mijn eierdozentas, heb ik wat kunnen noteren. Zeker goed om te onthouden voor een verhaal, want voor we het wisten vergaten we de tijd.

Deze column verscheen in het 0-nummer van TREF Magazine van november 2011.

Dit bericht werd geplaatst in Tobe's Columns en getagged met . Maak dit favoriet permalink.