Halt halt met zijn tas, Nicolette met de parels en iets Frans

Het was alsof de man die ik zag, een bus zou missen. Even later rende hij terug. Het was dezelfde man, net of hij iets vergeten was. Hij stak zijn tas wel twee keer even in de lucht. Alsof hij er ‘Halt! Halt!’ mee riep.
Ik dacht aan een passende naam voor de rennende man, maar voor ik die kon bedenken of noteren, was hij daar alweer, van de andere kant. Hij rende weer richting de bus, nu met een vrouw achter zich aan rennend. Ik zag gelijk een Nicolette in de vrouw, met rode lippen, parels en iets Frans. Samen renden ze.De bus wachtte niet. Die had zijn tijden immers, zijn chauffeur en een busorganisatie achter zich.Ik herkende hen niet, alsook de bus en de buschauffeur niet. Hun hele leven en het rennende doel was een mysterie. Mijn filosofische kant deed ik een groot plezier door naar hun haar te kijken, de wijze van het dragen en hun scheidingen. En dan hun kleding! Hij droeg een coltrui onder een ribstoffen colbert en zij een stippeljurk onder haar gladde mantel. De buschauffeur was gezet, maar bleef verder vaag in zijn figuur, op afstand.
Straks vertrekken ze vast met hun drieën naar een boot aan een kade. De boot wacht alleen op de bus als hij niet te laat is.

About these ads