Gedachten september 2011

30-9-2011

Net voelde ik ineens zo’n dadendrang opkomen, dat ik dacht: ‘Moet dit nou zo?’ Ik nam gelijk de daad bij de gedachte en het stuur van mijn fiets in eigen handen.

27-9-2011

Bij het wakker worden, werd ik niet alleen wakker, maar ook verrast door een grote blijdschap. Ik nam het vol aan en neuriede er de gordijnen mee open. Ik weet als blijdschap puur is en het je invalt, is er geen weerstand of twijfel nodig.

Als alles open is kan ik verder met opschudden van het een en ander. Eerst het bed, dan de buik, de stem, ruimte tussen de vingers en dan de gedachten. De rest volgt dan vanzelf als het zich aandient.

26-9-2011

Vragen en dan vinken. Dan kom ik altijd ergens op uit als ik het naloop langs mijn gedachten.

Er loopt een man met een lang gezicht door de straat met aan iedere hand een geit. Omdat geiten niet neuriën maar mekkeren, denk ik dat de man de neuriebron in zich draagt. Wonderbaarlijk gezicht. Een neuriënde man met een lang gezicht. Dan heb ik het nog niet eens gehad over de geiten aan iedere hand. Met mijn gedachten ga ik de man na. Ik begin bij de geiten. Zijn het misschien berg- of melkgeiten? Hoe is met hen gesteld? Waren er wel of geen bellen?

Ondertussen draait een was zichzelf en ben ik weer hier. Nog maar even geleden keek ik nog met andere ogen en een ander gezicht naar de was, dan dat ik er nu naar kijk. Ook denk ik er anders over.

Talloze gezichten schrijden langs in mijn gedachten. Vroegere, huidige en toekomstgerichte gezichten. Sommige ken ik goed, andere niet. Benieuwd als ik ben, zie ik soms even een contour, of een bosje haar, een oogopslag. Het is ook zo weer weg.

Ik ben mijn gedachten niet. Dat is maar goed ook, dacht ik. Anders zou ik mezelf denken in plaats van leven.

24-9-2011

Vrije gedachten zijn zonder oordeel. Ze kijken wel, luisteren ook, ze omarmen je en zeggen zonder meer ja.

23-9-2011

Lekker zo’n ochtendwandeling. Ook de mensen worden wakker en komen uit hun huizen… Lopen. Fietsen. Auto’s. Bussen en ander verkeer. Ik dacht soms dat ik de enige was. Nu zie ik ineens hoeveel mensen er hun eigen en mijn gelijkenis vertonen. Een blik, de pet, de neus of een tred.

22-9-2011

Nu ik in gedachten aan de stem van een Merlijn denk, denk ik aan een tovenaarsleerling met een wat hese, diepe, volle zangerige stem.

20-9-2011

Zon en regen. Dat wil wel. Grasjes in de kieren en ruimten tussen de tegels, als witruimte tussen de regels van je gedachten. Grapjes. En dan in groentinten.

19-9-2011

Een mooi beeld zag ik net schuin aan de overkant, een vader die hun Ierse Setter kamt, de moeder kamt de baby. Samen kammen ze, ze praten niet, uit eerbied. Eén ziel, één gedachte.

18-9-2011 

Door het gesnater van het water wenkt de zondagmiddag verder door. Glinsterende parels verversen met de regen wel ieders oude spoor. Zo verzacht ze wat gedachten, zelfs de zware.

17-9-2011

Drempels, je kunt ze nooit genoeg zien. Dat denk ik wel eens als ik ze zie en er een gedachte naast leg.

Voorlezen, of voorgelezen worden, mooi om aandacht te schenken tijdens het thee- of koffiedrinken. Daarbij, ik las wel eens voor in het Oude-van-Dagen huis. Dat evalueerde men dan tijdens de thee en koffie ze smaakten zienderogen beter dan voor het lezen.

16-9-2011

Er was iets met de telefoon. Dat is nu weer verholpen door de telefoonmaatschappij die stuurden twee heren. Er zat een draadje los. Ik had al gedacht dat het aan mijn stem lag. Dat zei ik ook de twee heren. Maar toen we samen een lied zongen, bleek mijn stem dik in orde.

15-9-2011

Blader een boek over hanen door. Wat een soorten, wat een veren. Het kraaien probeer ik er in mijn gedachten bij te horen.

14-9-2011

Aan de ene kant heb ik echt zin in poffertjes als ontbijt, aan de andere kant zeker een dikke plak bruin brood met kaas en tomaat. Sinaasappelsap en Engelse thee melange, dat zeker, beiden. En een eitje, die tik er gratis bij weg. Wat zich in het midden bevindt? Daar zie ik enkel het wit van in, in mijn gedachten. Yoghurt als ik daaruit kan kiezen, of hoogstens karnemelk?

Langzaam schuift mijn tijd terug naar de wintertijd. Dat beïnvloedt ook mijn gedachten en daarmee mijn zin in dingen.

Twee kastanjes liggen languit opgepoetst en wel op het gangkastje te stralen. Ieder voor zichzelf, de ander versterkend.

Als je punt van je potlood breekt, druk je te hard. Dat overkwam mij net. Het moment dat het breekt, schrik je, en dan weet je ‘t: gebroken.

13-9-2011

Geen gevoel of gedachte, dan het wakker worden met prins Bernhard en zijn zeven dochters.

Klip en klaar. Wie de hoed kent, vertrouwt de waard van zijn gedachten en dus de aard van zijn hotel.

12-9-2011

Soms waart er dan ineens een gedachte tussendoor, een zin, een motie, iets dat kleurt. Een vers woord of een kleine roos in een vaas die geurt.

Zonder ToDo Dingenlijst is er eigelijk geen grond, zijn er geen zolen onder je voeten, geen ogen die het zien. Pas als de ToDo’s er echt staan, ben je waterpas en kijk je uit je doppen.

11-9-2011

Tussen je maten en je noten is een teken van rust, daar ontspant je muziek. Daar landt het, om weer verder te gaan, al dan niet in een ander ritme.

9-9-2011

Soms zie ik in ineens een tip tussen mijn gedachten. Zoals deze: ‘Lauw water. Rustig om te drinken en om daarmee de dag te beginnen’.

Zoete roosjes. Dat is wat ik ruik. Het is niet de zeep, of waspoeder. Niet de thee of bloemen op de vaas. Het is ‘n wonder uit de lucht.

Ik dacht nog: men drinkt thee het verst met zelfgeplukte bessen. Wat voor bessen? Dat is vraag twee. Vlier?

8-9-2011

Als kind toen ik klein was, wilde ik later alleen maar mezelf worden. Nu ik dat ben, hoef ik niet meer terug.

Vaak is de beste gedachte nu ter plaatse.

Mijn eerste gedachte was toen ik wakker werd: ‘ik droom, houd het vast’, maar het enige dat ik me ben gaan herinneren waren smartlappen.

Het mooie in het leven is, dat er zoveel menen zijn die schoonheid zien en het schoon en waar weten te maken.

7-9-2011

Ook in iedere dialoog is witruimte. Dat is de ruimte om open te laten. Anders gaan we maar geloven wat een ander zegt.

Wilde ik naar rechts de keuken in, ging ik links. Ergens in het weekend deed ik het precies andersom. Waar zit ik met mijn gedachten?

Beeldgedachten van een avondvierdaagse als kind. En dat het dan de hele avond ook zo regende. ‘We zijn er biiijjjna…..’. Maar je liep!

Heb vroeger ook eens veel regen ervaren op een boomplantdag. Met honderden kinderen en de koningin kwam ook met laarzen en in ‘n donkerblauwe regenjas.
“Waarom planten wij in de regen?’, vroeg een vriendje. ‘Dat plantte beter voor de bomen’, zei men. En dat het zo was afgesproken voor de koningin.
De dag kon niet niet meer worden teruggedraaid. En de regen was er al.

5-9-2011

Als mensen klagen of zeuren en het waait lekker, dan kun je je eigen gedachten maar beter uit de wind houden.

ToDo’s bedacht. Zo, en nu verder beginnen met touwtjes ordenen. Aan elkaar knopen en op maat naast elkaar leggen. Dat is nou vriendelijkheid. dacht ik net.

Soms denk je het, soms doe je het. Ook kleinte touwtjes verdienen een tweede kans zich aan elkaar te knopen.

4-9-2011

De kat van de buren, ja hoor, daar is hij weer. Wil blijkbaar weer hier wonen. De jongste van de buurkinderen vroeg dat vorige week ook weer.
Ik schat in dat het voor een aantal kinderen en dieren het zeker een mooie gedachte is om bij mij te wonen. Maar ja, bij mij wonen? Ik vind het persoonlijk gezien geen goed idee voor een ander. Laat staan dat een haar op mijn hoofd dit kan overwegen.

Als je denkt dat je streng bent, zijn je gedachten dat meestal ook. Ik merk dat wel eens als iemand me streng aankijkt of toespreekt. Soms hoor ik ook juf Steil nog wel eens in mijn gedachten doorklinken. Tweede klas, lagere school, die was pas streng!

Stilte en de nacht. Jezelf horen met je gedachten. Dat herken ik precies als ik er in ben. Hoor! Daar arriveert Tijdloze Stilte. Ik laat me daar langzaam inzakken tot de ruimte zich vult en zichzelf  ervan neemt en ze met de tijd meegaat.

3-9-2011

Sommige blokkades liggen in jezelf. Andere hebben andere. Dat maakt een groot verschil uit, vooral als je ze verwisselt met elkaar of uitwisselt. Met gedachten is dat net hetzelfde.

2-9-2011

Rock ‘n Roll op de radio. Nou, dat danst! Alsof mijn botten het mijn spieren willen laten herinneren! Ik dans het en het danst door mij.

1-9-2011

Mijn oom Dorus zei vroeger wel eens gekscherend: ‘Een kind met zoveel gedachten die geef je toch een Fanta?’. En zo ben ik aan de Fanta gekomen.

Er kwamen net een rijtje goede gedachten langs. Een was er die zei: ‘Kan ik het wel’. Die heb ik even apart genomen en daar zit ik nu even mee.

Soms praat ik wel eens stil mijn mond voorbij. Soms bijvoorbeeld in een rij in een supermarkt of een postkantoor. Dan beweegt mijn mond hardop, mijn stem is stil. Ik ben en ik denk en ik sta. Stil.

‘Ik zeg het zo, zeg maar niks’, zeg ik dan als de mensen kijken omdat zij het typisch vinden. Geleerd van mijn moeder, als kind.

 

Tobes gedachten:
November 2011
Oktober 2011
September 2011
Augustus 2011

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s