Welkom in Tobe’s wereld

Dit is de blogsite van Tobe. Ik noteer mijn gedachten en ideeën in zinnen. Dat doe ik graag in kleine boekjes, maar nog liever op achterkanten van sigarendozen of kassabonnen, op biervilten of op eerste-lege-pagina’s van oude boeken uit oude zaakjes. Ik maak daar dan weer passages van of ik schrijf er verhalen, gedichten of taalschilderijen over. Daar maak ik dan ook weer graag tekeningen bij.’

Een voorbeeld van een zin die ik vandaag op de achterkant van een oude Willem-sigarendoos noteerde is: ‘Er was eens een moment dat ik er aan denk’. En nu ik er op dit moment aan terugdenk, was het een bijzonder moment. En het bijzondere was ook dat het zomaar een moment was op een zomaar zomeravond. En zo begon ik met het noteren van mijn zinnen, die verhalen werden. 

Een bijzondere zinnenpassage die ik wat later bedacht was deze: ‘In een oud kassaboekje vind ik een wild viooltje. Zo dun als krantenpapier. Ze heeft haar wilde, zachte bladertjes van vioolmuziek zacht verloren in zichzelf. Nu betaalt ze zich terug en blijft bestaan in dit boekje’.

Ik houd van mooie zinnen, al wel mijn hele leven. Vroeger, als ik dan al eens in een poëziealbum mocht schrijven, dan hield ik het zo lang mogelijk. ’s Nachts legde ik het onder mijn kussen. Als ik dan ’s ochtends wakker werd, schreef ik voor dat vriendje of vriendinnetje de mooiste zinnen in versjes. Die gingen dan wel eens de hele klas rond, zodat iedereen mij ineens zag!

Ik denk graag na over aparte, vreemde zinnen en natuurlijk ook over heel andere dingen dan zinnen, meer inzichten of ervaringen. Deze kunnen dan ook weer als zingevende passages of partijen terugkeren in een verhaal of een gedicht.

Ik vind het fijn om door mijn oogharen heen tussen de regels door te kijken. Ik zoek dan graag de magische witruimten op tussen woorden. De beelden die daar dan weer doorheen komen vind ik dan weer wonderbaarlijk mooi om in weg te kunnen dagdromen. 

En natuurlijk kijk ik echt niet alleen tussen de woorden, ook tussen de maten en de noten kijk ik. Dan hoor ik de muziek. En tussen de bladeren van de bomen en in de witruimte tussen de mensen zie ik ook het wit. En dan zeg ik: ‘Als je de leegte ziet, wordt het een ruimte en als je de lege ruimte erkent, wordt het een juichende ruimte, een wonderbaarlijke vrije ruimte. Zo vrij als je een vogel kunt zijn’.

Kijk, zie je wel. Nu word ik al bijna een verhalenverteller en een dichter, zoals die er hun deuren mee openen. Ik kijk al uit naar meer. Van harte welkom in mijn wereld.

Hartelijke groeten
van Tobe,

Dit bericht werd geplaatst in Tobe Nieuws, Tobe's Verhalen. Bookmark de permalink .