Ontboezemingen van mijn vader Krijger

Ik zou het nog hebben over mijn vader. Dit een goed moment. Want zomaar op een dag in een late herfst ging hij naar gene zijde. Vierenvijftig is hij geworden, niet oud voor een vader. Mijn moeder moest erg huilen, ze hield erg van mijn vader. Net als onze Tante To, die ook huilde. Samen maakten ze een serie mooie gedichten, waar een broer van mijn vader – Oom Dorus – weer mooie muziek met luit en fagot onder zette. Als trio ‘MamaToDo’ presenteerden ze de gedichten met de muziek op het afscheid van mijn vader, Daan Krijger. Dat met taal heb ik van hun.

Al ben ikzelf niet zo op getallen en jaartallen, ik moet de laatste dagen toch vaak aan mijn vader ‘Govind Bertus Daan Krijger’ denken. Hij was een echte Krijger, een vader Krijger, een gulle gever, moedig en lichthartig tegelijk. Als ik hem voor me zie als beeld, of als ik naar een foto van hem kijk, klopt mijn hart heel rustig en voel ik mij mildhartig.

En hij dichtte zinnen. Daar wil ik het graag eens over hebben. Dat deed hij, omdat hij graag wilde meedichten met mijn moeder en Tante To, denk ik. Hij wilde er niet voor onder doen. Hij schreef korte dichtregels, waarmee hij zich dan presenteerde op ogenblikken dat je het verwachtte. Dat gaf wel eens hachelijke situaties. Bijvoorbeeld als hij je kwam ophalen van een klasseavond, of als een buurkind de televisiegids kwam ophalen of terugbrengen.

In onze jonge jaren kwam mijn vader dan met een zin die wij eerst hoogst vermakelijk vonden. Bijvoorbeeld: ‘Is dat je moeder, die vrouw met dat ene linkerbeen?’ – kon hij dan vragen aan zomaar een vriendje of vriendinnetje van een van ons. Wij hadden het dan niet meer als kind. Mijn oudste zus legde de zin dan uit aan de jongere kinderen. Dat je naast je linker- ook je rechterbeen had. Mijn Friese vriendje Raerd hielden wij hier buiten, want zijn rechtervoet en onderbeen waren op zijn derde afgezet.

De volgende keer meer ontboezingen over mijn vader en zijn zinnen. Nu grijp ik eerst een gelegenheid aan om mijn brein rust te gunnen uit een stoombad van Grove Dennegeur.

Dit bericht werd geplaatst in Tobe's Verhalen en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.