De ToDo Dingen laten zijn als je ze doet

Het is mooi om klein en fijn te schrijven. Graag gebruik ik randen van postzegelvellen bij het ordenen en organiseren van dingen die je moet doen. Doe dingen dus. Dingen die op het eerste gezicht werk lijken of een taakje zijn, maar die – als je er een tijdje mee bezig bent – best prettig zijn om te doen. Soms word je er ook wel vrolijk van, opgetogen of mild als je ze met aandacht doet. Ik noem ze ‘ToDo Dingen’.

Maar hoe kom ik op ToDo Dingen? Eerst bedenk ik ze. Of ze schieten mij in het zin. Dat noteer ik dan aan de rand van een postzegelvel. Die randen van postzegelvellen bewaar ik in een schoenendoos. Dat is wel handig en slim omdat je postzegelvellen kunt plakken. Zo raken je ToDo’s nooit weg. Als ik zo een aantal ToDo Dingen heb, dan scheur ik ze af en leg ik ze in een goede volgorde. Dan drink ik meestal een kop thee en voor ik er mee aan de slag ga, plak ik de Dingen bijvoorbeeld op de koelkast.

Gisteren was ik ook zo bezig. Het was zondag, het regende en daardoor had ik meer tijd. Op de deur van de koelkast had ik zo’n acht Todo Dingen geplakt. Een van de dingen was: ‘Aanrechtkastjes Bijkeuken Inkijken En Opruimen Wat Weg Kan’. Ik had een kop Jasmijnthee gedronken, las het Ding hardop aan mezelf voor en ging aan de slag.

Er waaide stof op uit de aanrechtskastjes. En er kwamen dode spinnen vrij. Vliegen ook. En ik vond een drietal Willem Twee-sigarendozendeksels, een sleutelhanger (die kreeg je vroeger bij de melkboer) en wat dubbeltjes en melktandjes in een lucifersdoosje (bedoeld voor mijn jongste zus bij het wisselen van haar melkgebit). Zo nog wat kromme spijkers, zakjes waar bloemenzaad in had gezeten en wat spullen voor de sloop.

Vroeger was dit mijn kookkeuken, maar sinds ik een nieuwe keuken heb – waar ik ook in kan zitten aan een tafel – is dit de oude keuken geworden die ik bijkeuken noem. Mijn theevoorraad bewaar ik in de oude kastjes boven het aanrecht. Een goede plek, het is er altijd droog. Ook de waspoeders en de drieëntwintig bloemenvazen bewaar ik hier. Die vazen heb ik trouwens geërfd van ‘de Zeeuwse’, een verre oudtante uit Zeeland. En gelukkig staat ook mijn wasmachine in de bijkeuken opgesteld.

Ik had het stoffer en blik gepakt uit de meterkast en wilde net beginnen om het linkse aanrechtkastje uit te vegen, toen mijn blik op een doos viel. Ik wist het gelijk! Het kindertheeserviesje van Tante To. En ja hoor. Ik pakte de doos, droeg hem naar de nieuwe keuken, zette hem op de keukentafel, haalde diep adem en deed hem open.

Ik haalde nog eens diep adem. In vloeipapier gewikkeld, lag daar het hele kindertheeserviesje: zes kopjes, zes schoteltjes, een melkkannetje, een suikerpotje, een suikerschepje en een theepot. Hier had Tante To als kind mee gespeeld, met haar beide zussen Tia en Titia, die jong gestorven waren. Dat had ze me vaak verteld toen wij als kind – mijn broers, zussen en ik – bij haar logeerden.

Ondertussen regende het buiten pijpenstelen. Ik bedacht toen ineens dat het serviesje kostbaar is en zette de stukken een voor een buiten in het gras: de theepot, het suikerpotje met de suikerschep, het melkkannetje, de zes schoteltjes en de zes kopjes. Ik liet de regen ze schoonwassen.

Vanmorgen zag ik mijn ToDo Dingen op de koelkast geplakt van gisteren. Vandaag werk ik het rustig af. Het is tenslotte maandag. Eén taakje heb ik toegevoegd: ‘Serviesje Plaatsen Op Plantentafeltje In De Kamer, Nog Onderzoeken Waar’.

 

Dit bericht werd geplaatst in Tobe's Verhalen en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.