Tante To gaat

Mijn gedachten kwamen terug in de kamer en ikzelf ook. Iedereen zat er nog precies hetzelfde. Ik vreesde ineens het ergste. Mijn een-na-jongste broer begon te huilen en mijn jongste broer daarna ook. ‘Stil maar’, zei Tante To, ‘Stil nou maar, het is wel erg en het is ook niet erg, wat ik ga vertellen’.

De sfeer in de kamer was nu om te snijden. Mijn oudste zus riep ineens: ‘Niet weer een dode man he? Ik wil het niet horen’. Ze deed haar handen voor haar oren en kneep haar ogen even dicht. 

Stil nou!’, zei mijn moeder bijna gebiedend, ‘Alsjeblieft wees nou even stil, laat Tante To vertellen wat er uit moet!’

‘Hij is dood’, zei Tante To en ze keek even omhoog naar het plafond. Het leek wel of ze daar de woorden zag die er uit moesten. ‘Hij is gevallen van de stoof van mijn moeder’, vervolgde ze haar verhaal in haar eigen woorden. ‘Ik ben nu weer alleen’.  

Mijn jongste broer stak zijn vinger op alsof hij op school was: ‘Wat is een stoof?’, vroeg hij. ‘Dat doet er nu niet toe’, antwoordde mijn moeder. ‘We gaan nu meteen met ons allemaal om de tafel zitten, kom!’ Mijn moeder werd in een ciris- of noodsituatie vaak heel aards en praktisch. Zelf nam ze het voortouw in de hand en mijn vader bij de arm. ‘Kom?!’ zei ze nogmaals en wij volgden haar naar de achterkamer, waar we alle negen om de eettafel gingen zitten.

Tante To vertelde het hele verhaal. Hoe Koos een lamp wilde indraaien en de stoof op de salontafel had gezet, misstapte en toen viel met zijn hoofd tegen de rand van de buffetkast. Hij was op slag dood. ‘Gelukkig heeft hij niet geleden’, zei Tante To voor zich uitkijkend in het niets, of wat er op leek.

Ik moest nu ook huilen, wij allemaal eigenlijk. Toen was het een tijdje stil.

‘En dan nu het goede nieuws’, zei Tante To toen ineens. ‘Ik heb een besluit genomen. Ik heb geluisterd naar Jason en ik neem zijn advies aan. Je komt niet iedere dag een man tegen die het zo goed ziet en al helemaal niet in een ambulance naar het ziekenhuis. Ze pauzeerde even en keek ons allemaal aan. ‘Kijk, ik kan twee dingen doen, of eigenlijk iets doen of iets niet doen…  Ik bedoel ik kan treuren in mijn oude leven en daar in blijven leven, of ik kan treuren in een nieuw leven en daar vol uitkomen’.

‘Ik kies voor het laatste’, zei Tante To. ‘Ik ga treuren, net zo lang als nodig is in een nieuw leven en daar uitkomen. En daarbij heb ik besloten dat ik een boerderij ga beginnen. Dat is altijd een droom geweest, van mij en ook van Jason. Ik gooi het hele roer om. Ik vertrek naar Friesland, met Jason, als vriend en als knecht’.

Onze monden zakten open. ‘Wacht even’, riep mijn vader uit, ‘Wie in hemelsnaam is Jason?

Tante To vertelde toen over Jason, een donkergekleurde Zuid-Afrikaan, die ze was tegengekomen in de ambulance toen Koos werd weggevoerd. Hoe er gelijk een klik was tussen hen en hoe er een opening was ontstaan tijdens hun ontmoeting, in de paniek en in het verdriet. Dat hij vaak witte of oranje gewaden droeg en en grappige pruiken. En dat hij vroeger een pantomimespeler in Frankrijk was geweest. Het was veel en tegelijkertijd heel boeiend.

Ze zouden al snel naar Friesland gaan. Op de verbouwde deel zou Jason dan pantomimevoorstellingen geven voor de Friezen daar. Plannen te over. Tante To sloeg nu een beetje door en haar stem sloeg soms ook over: ‘We nemen koe-oeien… een haa-aan… hooien en ki-i-ippen… de eieren ook en die verko-hopen we dan… als er een schaa-aap over de dam… een wei era-a-achter… slachten we zelf… en ik ga weer optre-heden…’. Het ging nog even door en ze praatte honderd uit, bijna dichtend en zingend.

Ik hoorde het nog maar half. Mijn gedachten gingen mee met de verhuizing, naar de boerderij in Friesland. Jason, de donkergekleurde knecht en vriend van Tante To die ruim twintig jaar jonger was. Ik zag de beelden hoe ze samen hun droom waarmaakten als boer en boerin.  

Zo is het gegaan. Jason gaf zijn baan op als ambulancechauffeur en verhuisde met Tante To naar een boerderij in Friesland. Een keer in de maand was er op de verbouwde deel een pantomimevoorstelling voor de echte-Friezen en de import-Friezen. Tante To dichtte met mijn moeder in het voorprogramma en Oom Dorus speelde daarbij dan bijzondere stukken luit- en fagotmuziek.

Het duurde de tijd die het nodig had dat Tante To rouwde om haar zeven overleden mannen en ook om mijn vader en andere overledenen, die er toe deden. Dat deed ze ernaast, voluit in haar nieuwe leven. Nog steeds trouwens.

Dit bericht werd geplaatst in Tobe's Verhalen en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Tante To gaat

  1. Pingback: Tante To en haar zeven mannen | Tobe Krijger

  2. akke brouwer zegt:

    oh, Tobe, wat is dat genieten van tante To……heerlijk….enig….ga zo voort….ik ben benieuwd!!!

    liefs,
    Akke

Reacties zijn gesloten.