Eetstokjes als plaatsankers en wegwijzers

Coby had haar ogen dichtgedaan. Ik zag dat er een motje even uitrustte op haar linkerschouder en toen wegvloog uit het openstaande raam. Bach was inmiddels afgelopen. Ik weet niet zeker of ze sliep. Ik deed mijn ogen ook maar even dicht en zag voor me dat Grietje de oude, verklede vrouw in zichzelf groette. Een beeld dat ik mooi mee kon nemen in het verhaal. Het verhaal dat nu bijna als vanzelf verder ging.

‘Dagelijks verkleedde Grietje zich als heks. Ze klom in – en uit de oven, leende boeken van haar broer en bedacht spreuken. Om de dag – om haar keel te sparen – oefende ze innerlijke stemmen voor de spiegel en op de oude bandrecorder nam ze keel- en stemgeluiden op.

Zodra ze haar hoge puntmuts opzette, beeldde ze zich in dat ze heel hoog, ver en breed kon kijken. Als ze haar ogen half dichtdeed lukte dat vaak nog beter. Zo werkte ze gestaag aan haar toekomst. Op rustmomenten at ze dan wat snoep van het huisje en deelde een Fanta of een Sinas met Hans, die dan meestal verzonken was in een of meer van zijn boeken’.

Coby kuchte. ‘Pardon? Grietje hield hem toch uit zijn boeken wakker? Waarom doet ze dat nu niet?’ Ik dacht even na, terwijl ik de bladzij omsloeg en antwoordde: ‘Omdat het niet makkelijk was, om het wees-zijn met z’n tweeën aan te kunnen’, zei ik. Coby leek er ook over na te moeten denken.

Oja’, zei ze toen, terwijl ze even met haar armen sprak en haar stem wat met haar eigen woorden al wat begon te vervormen: ‘Grietje wist het maar al te goed. Het was alleen niet makkelijk, om het aan te blijven kijken. En al helemaal niet als je het in je jeugd zonder ouders moet stellen’.

Ik knikte geruststellend en las verder: ‘Grietje stuurde Hans – als die las – graag van kastjes naar muren. Soms hoge, dan weer lage, dikke en dunne, of brede en smalle. Ze probeerde van alles uit. Dat hield hen beide van de straat.

Bovendien gaf het Grietje wat plezier, wanneer zij haar slaap niet kon vatten en er allerlei beelden van stress en doemfactoren van hun dood gewaande ouders door haar hoofd vlogen, als kraaien. Hans, op zijn beurt, werd broodmager van al dat steeds maar heen en weer lopen. Maar hij hield vol en bleef in ieder geval zo uit de boeken.

Zo ging het nog een tijd door en iedere dag riep de school hen in en uit zichzelf. Ze leerden rekenen, gedrag, zingen, taal, aardrijkskunde, kennis der natuur en vlijt. Ook kregen ze weet van buitenlandse talen, door noeste handenarbeid en van oude geschiedenis. Bij heel veel van de vakken kwamen de eetstokjes maar wat goed te pas.

Het huiswerkleren en de kennis die ze op school opdeden, bracht Grietje er uiteindelijk toe haar Japanse eetstokjes voor Hans op te geven. Hans huilde eerst bittere tranen. Maar juist daarmee overwon hij zijn angst voor vingers en voor oude vrouwen die niet deugden. Het boekenklappen deed hij alleen nog als er mensen keken. Bovendien was hij lang niet meer zo eenzaam in zijn hok en maakte hij zelfs wat vrienden.

Ik keek naar Coby en zag haar blik van herkenning en voegde toe: ‘Zo je maar, als je maar volhoudt en fouten maakt’.

Coby genoot zichtbaar en hoorbaar: ‘Ja mooi, want daar hebben we er nog wel een stelletje van in onze oude snoephuisjes’ (waarmee ze doelde op de kamertjes in het Oude-van-Dagen-huis). Ze gierde het uit: ‘Zo hoeven we onze eenzame depressies er ook niet langer onder te houden, laat staan ze er onder te laten lijden’.

‘Hoe bedoel je dat?’, vroeg ik. ‘Nou in plaats van staren uit de ramen en niets zien, kunnen we nu gaan kijken om iets te zien door de ruimte en de tijd’, zei Coby.

‘Dus kijken en zien, in plaats van zomaar staren?‘, vroeg ik nog. Ik begreep het niet helemaal, maar nu ik het hier en nu opschrijf, zie ik er de noodzaak van in om oude mensen te omarmen en ze niet op te sluiten in te vergeten tehuizen. Dan krijgen ze Stille, Tijdloze Tijd om uit te putten. Dezelfde tijd als het boek,waar wij nu uit lazen.

[Wordt vervolgd]

> Lees verder: ‘Eetstokjes toveren en spiegelen’

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Tobe's Verhalen en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Eetstokjes als plaatsankers en wegwijzers

  1. Pingback: Eetstokjes opgeven en kleur bekennen | Tobe Krijger

Reacties zijn gesloten.