Mijn moeder droeg mij en ik droeg haar

Mijn moeder droeg mij
langs een rijtje bomen
langs een laan was dat
van beuken en berken met basten
dat kon ik al net zien tot ik het vergat.

Mijn moeder droeg mij
ik droeg de bomen in ons mee
toen ik ze terug zag langs de laan
een lange rij met aan weerszijden
beuken en berken met en zonder basten
dat zag ik en ik droeg het
omdat ik haar zag
en het niet beter wist dan zij.

Ik droeg mijn moeder
en nu ik haar niet meer draag
met de bomen en het lopen
en het duidt
stel ik mij open
met een vraag
van de beuken en de berken met en zonder basten
en dan zie hoe zij stil haar ogen sluit.

Dit bericht werd geplaatst in Tobe's Gedichten. Bookmark de permalink .

4 reacties op Mijn moeder droeg mij en ik droeg haar

  1. joke van der pad zegt:

    Ontroerend mooi!
    Joke van der Pad

  2. een gedicht dat draagt, naar binnenloopt en vraagt
    zonder een ander antwoord te vinden dan een gevoel van ontroering en de stevigheid van het dragen van je moeder en de bast die de wereld omvat

    dank lieve tobe!

  3. Remco Rood zegt:

    Ik kan alleen maar beamen dat het een ontroerend mooi gedicht is. Prachtig; een moeder die er is en die er niet meer is.

Reacties zijn gesloten.