Vers oogst

Uit wat gras was
oogt Aarde haar ook na seizoen
oogst zij uit zichzelf
los ~
zelfontwikkelde hooivormen
tot gelijk baronessen van het land.

Zon licht op hoe zij hooi ligt te worden
mooi te staan, rank ingelijfd
dan stilliggend haar geur te zijn
los ~
haar hooi te zijn
tot in kleinste beetjes op een vork.

Dit bericht werd geplaatst in Tobe's Gedichten. Bookmark de permalink .

Een reactie op Vers oogst

  1. gmdag zegt:

    prachtige tekening bij ontroerend gedicht!
    (Mijn Vlaamde taalgeest zou de woorden echter nog wat meer willen inbinden…)
    lieve groet,
    GMdag

Reacties zijn gesloten.