Ieder etentje is me er een

Zilver gepoetst, servetten gemaakt uit moltonlakens en natuurlijk de tafel geschikt gemaakt en gedekt. Alle boodschappen had ik eergisteren al in huis gehaald. Om bierviltjes had ik zilverfolie gevouwen met daarop gekleurde briefjes geplakt met het menu. Precies, van het weekend had ik dus dat etentje bij mij thuis gegeven met leuke gasten.

Spannend was het zeker. Gelukkig kon ik er goed van slapen, maar in de middag moest ik er toch aan geloven. Ja hoor, geeuwen. Gelukkig kon ik ook wat tijd laten gaan, want pas over een uur zou ik groenten hoeven hakken. Ik had alle zeven groentes al voor me klaargelegd op het aanrecht.

Dan kon ik nu mijn hoofd ook wel even op tafel leggen en mijn ogen sluiten. En dan wat zinnen die opkwamen noteren op een sigarendoos met een lekker HB-potlood.

En daar zag ik mezelf dan toch door dat oude telefoonboek bladeren, studiemateriaal met aantekeningen over etiquette. Die had ik jaren geleden gemaakt tijdens een cursus met aardigheden in non-verbale meta-communicatie. Ik zag weer de plaatjes en de woorden opkomen. Wat ik toen tijdens de les nog niet ontdekt had, zag ik nu terug in de context van wat vanavond zou kunnen gebeuren.

‘De dessertlepel kan boven aan het bord, vaak is dat de laatste lepel’.
‘Soms eet je een nagerecht met twee handen, een lepel en een vork’.
‘Sommige desserts mogen best ‘toetje’ heten. Maar zeg dan niet: ‘Wat een heerlijk toetje had u!’ Om over een ‘toilet’ dat iemand draagt nog maar te zwijgen’.

Het zilver lag er. Ik had de radio zacht op klassiek gezet en het hele huis rook naar iets als Noorse zalm met kruiden, was en tafellinnen. Het etentje was gelukkig even heerlijk als een succes. Er werd genoten, gelachen en mensen waren heel stil toen ik een verhaal vertelde, dat voor herhaling vatbaar bleek.

Maar ik weet wel: Ieder etentje is me er een. Met het groeten, de jassen aan te nemen, typische etentje-zinnen zeggen als ‘Zal ik u maar voorgaan’, een hand op je rug bij het uitserveren, tot de muziek aan toe. Kortom etentjes zijn een prachtig vak, een keer per jaar.

Dit bericht werd geplaatst in Tobe's Columns. Bookmark de permalink .

5 reacties op Ieder etentje is me er een

  1. joke van der pad zegt:

    Prachtig Tobe!
    De volgende keer dat ik een etentje moet voorbereiden, ga ik veel hebben aan jouw ervaringen.
    Dankjewel hiervoor en voor het genieten van het lezen van deze mijmering!
    Hartelijke groet,
    Joke

  2. ookzo zegt:

    Zou het zo nog een keer willen lezen.
    Fijn ook om niet te weten wat iemand eet. Op de groente na dan.

  3. daisyfee zegt:

    Mooi! En fijn dat het etentje goed gelukt is, ondanks de typische zinnetjes en -dingetjes…
    Groet van d!

  4. Theo Hoek zegt:

    🙂 vrolijk word ik hier weer van!

  5. marlijn nijboer zegt:

    Heerlijk Tobe, de zinnige en onzinnige gewoonten en andere etiketten. Ik ruik de geur van wat was en gesteven linnen. Over een jaar kom ik graag eens eten met een 36 delige cassette. Met hoge achting! Mevrouw Nijboer🙂

Reacties zijn gesloten.