Stemmen klinken, roepen en zingen

Vandaag ben ik ineens zo vol van de dag en van mezelf dat ik wel een reeks nieuwe kinderliedjes voor kinderen op een onbewoond eiland zou kunnen componeren, zonder me in te houden. Ik zou ze zo nog gaan zingen ook. Gelijk moet ik denken aan toen ik mij als kind vroeger soms niet kon inhouden. Mijn moeder riep dan steevast: ‘Tobe hoppekee, er uit er mee!’ Nou, als zij dàt zei, dan waren de rapen gaar, dan was vanaf dat moment het begin van het einde zoek. 

Moeder en haar stem, daar ging het namelijk om. Hoe dan? Dat vraag je je misschien af. Mijn energie was van nature nogal timide, maar kon zo ineens ook druk overslaan, meestal op een onverwacht moment, op mezelf, maar dan soms ook op anderen. En zo kon het dan gebeuren dat mijn energie oversloeg op mijn moeders stem.

En als dat zover was, dan verborgen wij ons als kinderen door het hele huis op vaste verstopplekken: onder een bed, een kabinet, in de grote klok in de hal (mijn vaste plek) of onder het aanrecht.

Moeder riep dan allerlei teksten van de radio, uit de krant of van een toneelavond door ons huis. Ze deed dat met veel armbewegingen. Tekst, geluid en beweging liepen meestal door elkaar heen. Maar als je door je oogharen keek en luisterde, dan kon het ook zomaar moderne dans zijn, op eigen tekst, geluid en beweging.

Als moeder klaar was met roepen, dan werd ze rustiger. Dan was het even heel stil en dan…  dan ging ze als het ware open, ze begon te zingen. Dan hoorde je bijvoorbeeld een operettelied, een aria of een duet. Haar teksten kregen dan een ritme, er kwam lijn in en er klonk melodie in door. Heel knap, het hele huis ademde mee en kreeg mooie kleuren. Het zingen werkte als een soort anker en een filter voor haar liederen.

Wij kwamen dan gelijk weer tevoorschijn uit onze verstopplekken. Dan spreidde mijn moeder haar armen naar ons uit en zong ze ons toe. Dat deed ze luid, zuiver en hartelijk en vanuit haar hele weten. Duetten deed ze trouwens met haar eigen stemmen, tweestemmig. Werkelijk prachtig.

Daar zit ik dan. In ieder geval, nu mijn moeder hier op dit moment niet roept en wij niet aan tafel hoeven, zing ik wat van haar duetten, operettevariaties en aria’s in mijn gedachten. Ik neurie en zing zacht voor mij uit, op wat mooie, melodieuze klanken die net spontaan in mijn hoofd opkwamen. Mijn een-na oudste zus zou nu zeggen op een muzikale toon: ‘Het mag er uit, als jij dat wil! Toe maar Tobe’. Zij is daar zo bijdehand in, altijd al geweest trouwens. Ik hoor er mijn moeder ook een beetje in terug.

Als kind deed ik mijn moeder na. Misschien klinkt dit gek, nu het over zingen gaat, maar zo was het. Ik imiteerde haar door heel goed naar haar mond te kijken, hoe ze haar lippen nat maakte en ze tuitte. En toen ik ook regelmatig goed voor de spiegel had geoefend, tekende ik muzieksleutels, noten, maten en balken op grote vellen oud kasboekpapier van mijn grootvader. Van Tante To had ik een echte muziekstandaard gekregen. Hier zette ik met wasknijpers mijn vellen kasboekpapier op vast.

Zo gebeurde het in die dagen dat ik in de buurt de deuren langs ging: ‘Dag mevrouw, dag meneer, wilt u een mooi lied?’ En dan zong ik de sterren van de hemel.

Lees verder -> ‘Stemmen klinken op een zeepkist van talent

Dit bericht werd geplaatst in Tobe's Verhalen en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Stemmen klinken, roepen en zingen

  1. Hilga zegt:

    Tobe, ik denk aan mijn moeder die zo stil op bed zit en de was vouwt. Ik weet niet wat er is, ik ben zo bang. En Tobe, ik denk aan dat ik ziek ben, ik lig in de tuin op de stretcher: super de luxe! En daar is mijn moeder, ze strijkt met haar kleine, zachte, warme hand over mijn voorhoofd. Ik weet niet wat er is, maar was ik maar altijd daar in die tuin op dat moment.

  2. ton zegt:

    Laat je horen, Tobe!

  3. DitisOokzo zegt:

    Ben benieuwd hoe dat afloopt of eeuwig doorgaat. Moeders die zingen en daarna echt zingen, Het is het leven in een of twee notedoppen.

  4. Pingback: Stemmen klinken op een zeepkist van talent | Tobe Krijger

Reacties zijn gesloten.