Een jongen wacht

Kabbelend praat ik soms ook hardop
in mijzelf
maar nu liever even niet omdat mensen mij tegemoet komen
die ik liever niet aanspreek.

Nu de herfst zich gaandeweg dichterbij meldt
brabbel ik genoeglijk onder het harken
van de bladeren als een beekje
met een berkje aan haar oever, stil

in het zilte zand
is er een landloos kind naast mij komen zitten aan mijn zij
en nu ik omkijk
een hoek om

huil ik om dit land
met het water in de beek, stromen wolken d’oever over
met rivieren, zeeën, oceanen
verbonden continenten, in.

Zo het oogt, zo schijnt het
is het de glinstering in zijn ogen die ik zie
in zijn eigenste natuur
en vanuit zichzelf, verbonden met de oever en het water, diep.

Dit bericht werd geplaatst in Tobe's Gedichten. Bookmark de permalink .

4 reacties op Een jongen wacht

  1. ton zegt:

    Prachtig beschreven, Tobe!

  2. zulke momenten …. ontroerend omschreven

  3. Jolka zegt:

    .. wat integer..

  4. joke zegt:

    Tja ik stap in de voetsporen van Ton en Evelien: prachtig ontroerend beschreven, Tobe!
    Joke

Reacties zijn gesloten.