Stemmen klinken op een zeepkist van talent

[Vervolg van ‘Stemmen klinken, roepen en zingen‘]
Het ging lopen. Bijna dagelijks ging ik de deuren langs. Van Oom Dorus kreeg ik zijn oude zeepkist, die hij wat had aangepast aan de tand van de tijd. Zo had hij er ook wieltjes onder gemaakt, zodat ik hem makkelijk achter mij aan kon laten rijden. En daar ging ik dan, van deur tot deur.

Ik belde aan bij een huis, klom gelijk vlot op de zeepkist en als de deur dan openging zong ik luidkeels wat ik van mijn moeder had gehoord en gezien. Soms overdreef ik haar, of ik huilde ik er wat bij als een jonge wolf die honger heeft.

Een enkele keer sloegen de mensen de deuren voor mijn neus dicht. Maar meestal openden de mensen hun harten en zelfs hun armen voor mijn ogen en werd ik onthaald als een jonge, net ontdekte ster. Tenminste, dat zag ik.

Ik kreeg kleine, oude munten, snoep, kleren, plantenstekken, nieuwe oude schoenen of allerhande snuisterijen. Als ik vaker kwam, ging men mij spullen geven van een oude verzameling, zoals spaarvarkens, suikerzakjes, sigarendozen, theelichtjes, gesigneerde foto’s van overleden artiesten, strip- en pornoboeken, sleutelhangers of koningshuisartikelen. Veel van die spullen ruilde ik later dan weer of ik verkocht ze voor echt, groter geld.

Op een dag stond ik in de Brommer Dopselaan te zingen, drie straten achter ons. Hier waren veel tweekamerappartementjes, waar Oude-van-Dagen woonden. Die gaven toen doorgaans veel aan een optreden, want ik was inmiddels al aardig bekend. Van de Oude-van-Dagen kreeg ik vaak thee met koekjes of frisdranken in flesjes of driehoekige pakjes, als ze eerst in mijn wangen hadden geknepen, met – en zonder prik. Ook hielden wij dan diepe, eenzijdige gesprekken, waar ik lang naar moest luisteren.

Ik weet het nog goed. Ineens stond mijn moeder naast mij. Ik rook haar voor ik haar hoorde of zag. Ik stond net voor de dertiende keer op mijn zeepkist. Ik weet dat nog omdat ik dat had aangevinkt op een bierviltje. Ik wilde net mijn mond mooi opendoen voor een eerste regel van de Fledermaus, maar in plaats van dat de tonen uit mij kwamen, kwamen ze uit mijn moeder. Ik keek opzij, ik zag haar ogen en toen kwam mijn geluid ook uit mij, vanzelf.

We zongen meerstemmig samen de sterren van de hemel. Bij de buren improviseerden we nog een visserslied over parels voor een horde wilde zwijnen, een Strausslied waarvan ik de titel vergeten ben maar het was zeker een wals, en over zuster Anna met een passage uit Blauwbaard. Daarna was er overal applaus en ging mijn zeepkist achter aan de bagagedrager van haar fiets en liepen we samen naar huis. Haar beide fietstassen zaten vol met ONZE snuisterijen, snoepgoed, fruit, plantenstekken en een doosje oude raceautootjes.

We spraken thuis niet over ons buurtconcert. Maar de glimlachen in de mondhoeken van mijn moeder, die dagen duurden, spraken boekdelen. Ze dacht ook natuurlijk aan haar eigen sterrenstatus, haar eigen hemel, die ze had gehad met Tante To en Oom Dorus. Ik denk het wel. Hun Trio MamaTodo was even terug van weggeweest. Voor haar, in haar herinnering. En ik, ik had – waarachtig – met mijn moeder gezongen.

Het roepen van mijn moeder en het ons verstoppen was hierna beduidend over. Daarmee verdween eigenlijk ook mijn aandrang om op te moeten treden. En als mijn energie eens oversloeg op mijn moeder – en ze weer hard, luid wilde roepen – dan rolde ik gauw de zeepkist naar haar voeten en dan was deze voor dat moment voor haar alleen. Ik stond op een melkkrukje naast haar. Dan zongen we samen iets dat paste bij dat moment of een lied dat ik stil paraat had gehouden.

[Einde]

Dit bericht werd geplaatst in Tobe's Verhalen en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Stemmen klinken op een zeepkist van talent

  1. Pingback: Stemmen klinken, roepen en zingen | Tobe Krijger

  2. DitisOokzo zegt:

    Echt prachtig prachtig die zeepkist. wat een beeld!
    En die ‘diepe eenzijdige gesprekken’. Feest van herkenning. En dat ga ik nu vieren met misschien wel een vroeg wijntje en misschien, heel misschien, zing of neurie ik een eenvoudig lied.

  3. joke van der pad zegt:

    Inderdaad weer een prachtige vertelling!
    En misschien, of wel zeker, neurie ik een eenvoudig lied mee met DitisOokzo!
    Tobe, duizendmaal dank
    Joke

Reacties zijn gesloten.