Kerststoet door de straat

Je ziet zo dat het ook bij ons in de straat kerst is. Er is groen, er zijn papieren klokken, of gevouwen kerststerren in de ramen met een lampje er in. En veel lichtjes natuurlijk. Schuin aan de overkant bij Van der Veer hebben ze hun voordeur helemaal behangen met takken van coniferen. Misschien om hun naam te eren? Zij heet Conny en hij Fré. Of neem Bob, een man alleen, daar staat een slee in de voortuin met een kerstvrouw er op.

Gelukkig had ik vanmorgen alle boodschappen voor drie dagen al in huis gehaald. Vanmiddag hoefde ik alleen nog maar even naar de drogist voor keelpastilles en naar de kantoorboekhandel voor kroontjespennen. Ik liep door de winkelstraat en bij bakker Huidjes zag ik een rij tot aan de slager en weer terug.

Het Leger des Heils had dit jaar kerstkransjes in de aanbieding en kerstgedachten op kaartjes die ze uitdeelden op maat, groot en klein met passende envelopjes. Je kon een kaartje kiezen en dan je wens hardop uitspreken. Het kostte niets.

-LEVEN IS IN- stond er bij De Raadt, de drogist, in zijn etalage. De tekst was met sneeuw ingespoten op een levensgrote moederfiguur die een kind hoog in de lucht tilde. Daarachter zag ik berglandschappen en huisjes met trapgevels om in weg te dromen of voor een skivakantie, die De Raadt ook aanbiedt.

Verderop ontmoette ik een groepje mensen verkleed in jutezakken. ‘Wilt u een kerstmuts kopen voor de armen?’, vroegen ze. Ik deed mee. Het mutsdragen hield ik echter snel voor gezien. De mensen om mij heen keken zo beteuterd naar me, dat ik heb bedankt en de muts in mijn fietstas heb gestopt. Thuis voor de spiegel keek ik nog eens, ook andersom en binnenstebuiten. Nee hij stond me niet, van geen enkele kant. Dat was duidelijk.

Gelukkig, na de thee liep er net een Kerstman langs met een indianentooi op zijn hoofd. Zijn witte engelenhaar haar glinsterde in het licht. Ik ben snel naar buiten gerend en heb de man mijn kerstmuts aangeboden. Hij was er blij mee en maakte sprongetjes in de lucht. ‘Hoo hoooh hooooh!’, riep hij me dankbaar toe. De indianentooi ging mooi in mijn verkleedkist.

De avond is gevallen. De kerststoet liep net voorbij. Mensen van allerlei allooi, pluimage, rangen, standen, huidskleuren komen langs. Ik hoor gitaren, een trom en een triangel. Ze hebben verschillende haarstijlen, zijn van uiteenlopende leeftijden en lengtes en dragen de meest mooi uitgedoste kerstavondkleding. Ze gaan vast naar familie, naar de nachtmis, naar de disco of gaan stil naar de heldere avond kijken.

-Midden in de Winternacht- neurie ik ineens. Ik pak mijn doosje nieuwe kroontjespennen. Ineens weet ik het, dit is het perfecte moment om kerstgedachten te schrijven voor de hele straat. Ja! Het kan wel eens laat worden. De gordijnen laat ik open.

 

Dit bericht werd geplaatst in Tobe's Columns. Bookmark de permalink .

5 reacties op Kerststoet door de straat

  1. Dank je wel lieve Tobe, voor dit mooie verhaal, wat heb je dat weer prachtig en weemoedig stemmend uit de kerstmuts getoverd. Ik wens jou ook een vrolijke kerst, met mooie gedachten en prachtige in- en uitzichten. Zoete hartegroete, marlijn

  2. Dankjewel Tobe voor dit prachtige kerstverhaal…:-)

  3. cornutus zegt:

    Heel erg leuk. En wat een geweldige tekening! Dit soort dingen raken mij soms echt: de eenvoud van zo’n pentekening vind ik heel bijzonder.

    Prettige dagen!

  4. Akke Brouwer zegt:

    Dankjewel Tobe, voor je hartverwarmende kerststoet. Prachtig!!!!!

  5. leuk surrealistisch kerstverhaal

Reacties zijn gesloten.