De dag van vandaag: wakker, dromen of prikken

Ik lag nog op het strand, toen ik vanmorgen wakker werd, althans dat dacht ik, want het zat zo: Ik droomde dat ik mensen uitkoos voor een film met mooie rollen, op een wit strand met gebruinde lichamen. Ik had er een juiste kijk op, op mijn droomfilm. Dat zag ik wel.

Elske Bracht was de regisseur, met een grote naam in haar gebied van film. Zij lachte vaak door haar eigen gesprekken heen, waarbij ze haar mooie gave, witte tanden lang liet zien. Ze kon haar blonde haar zo laten golven, dat het net niet op haar ranke schouders viel. Daar keken de mensen van op. Soms keken ze er langer naar, soms met een open mond.

Op de lange tafels waaraan ik zat om de acteurs aan te wijzen of af te wijzen, was steeds thee en Fanta. En als ik wilde, waren er ook altijd crackers met Franse stinkkaasjes, garnalen op toastjes en kleine nootjes, die je met één hand kon pellen.

Het was maar goed dat Elske mij er bij had gevraagd, anders zou er van de hele film niet veel terecht komen. Van de bruine of gebruinde mensen die voorbij paradeerden, zag ik meestal gelijk in één oogopslag wie er geschikt was voor een rol en wie niet. Los van de kleding en de attributen was het immers het belangrijkst dat de juiste persoon in een zekere rol paste. Zo kon er een personage ontstaan die op zijn of haar lijf geschreven was.

Ik keek en luisterde dus goed naar de mensen die wilden meespelen. Mijn intuïtie vertelde mijn gedachten steeds precies wie er paste of wie maar beter kon doorgaan voor een personage in een andere film. Ik hoorde ook gelijk al aan de stem of de personage paste of niet. De meeste mensen gingen dan ook al snel door voor een blijspel, een hoorspel, een thriller. In een ander geval hoorde ik of deze meneer of mevrouw beter paste in een Grieks drama of in een oude Franse film met ondertitels.

‘Kunt u even een paar zinnen zeggen in uw moerstaal’, vroeg ik soms bij een lichte twijfel. ‘Bijvoorbeeld hoe u de weg naar huis vraagt?’ Daarbij hield ik mijn hoofd dan een beetje scheef als ik het vroeg. En als men dan ging spreken om het te vragen, dan wist ik het gelijk. Soms nog voor iemand z’n mond al opendeed. In of uit.

Was ik wakker of droomde ik nog? Het was niet de film met alle spelers en makers op een rij, die nu mijn aandacht opeisten, maar het was mijn linkervoet. Daar voelde ik een prik alsof ik op een harige rode bosmier was gaan staan. Ik merkte het pas toen ik er mee ging lopen. ‘Auw!’ Ik nam mijn voet gelijk terug in bed! Mijn hoofd stak ik gelijk terug onder de dekens.

Een uur later. Sliep ik weer, of sliep ik nog?
De camera liep. Daar zag ik ons zitten. Het was op een prachtig terras met vrolijke parasolletjes en tafeltjes met witgestreken kleedjes met grote glazen asbakken er op.
Elske lachte haar tanden bloot. Iedereen die ons wilde zien, keek naar haar haargolven.
Of men keek misschien naar mijn sandalen en mijn sokken?
Nu ik mijzelf zo zie in mijn droom, is het lachwekkend, een blauwe en een groene sok!

~Lees verder: ‘De dag van vandaag, Kostelijke Kinderen’

Dit bericht werd geplaatst in Tobe's Verhalen en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op De dag van vandaag: wakker, dromen of prikken

  1. Joke zegt:

    Prachtig!! Glimlach en warm zomerverhaal met schoonheid!

  2. Dromen over wit strand en lichamen, over ontblote tanden van een vrouw. En dan de realitiet van een bosmier. Tobe, ga slapen, en vertel verder. Aan jezelf en aan ons.
    Het jaar was mooi met al je spinsels en de stranden worden alsmaar witter als dat kan. En de tanden van vrouwen ook, als je dieper droomt.

  3. cornutus zegt:

    Mooi hoor. Ik ben reuze benieuwd wanneer de vissersboot van jouw tekening in beeld komt varen. Ik hou wel van het water.

    Veel succes in 2012 met… met alles eigenlijk.

  4. Pingback: De dag van vandaag: Kostelijke Kinderen | Tobe Krijger

Reacties zijn gesloten.