De dag van vandaag: Kostelijke Kinderen

Vervolg van ‘De dag van vandaag: wakker, dromen of prikken’

Ik had wel vijf Fanta’s voor me staan. We bespraken de personages in de film, één voor één. Een beetje tempo kon geen kwaad, al waren we aardig op schema.
‘Zeg Tobeman
, begon Elske ineens over een andere boeg, ‘Zou jij anders niet de rol van priester willen spelen?’ Ik haalde mijn schouders op en daarbij gelijk ook de hare en dacht er het mijne van: ‘Niet’. Tegelijk schudde mijn hoofd erbij, want het was wel een eer. Poe poe, ik in een filmrol! 

Elske zag mijn reactie en probeerde het verder. ‘Ik zie jou anders ook echt de lachende ober spelen, vooral die middelgrote met de krullen.
‘Die niet kan tellen?’,
vroeg ik.
‘Ja die, precies’
, antwoordde Elske, ‘Echt, neem het maar van mij aan, jij bent er geknipt voor’.

Verder zou ik volgens Elske ook als treinconducteur niet misstaan, of als een van de drie ijdele toeristen, of een hoedenverkoper, die zou ik ook als geen ander kunnen vertolken. Maar nee, ik bedankte. Ik zat toch liever echt, zonder personage op het strand met mijn goudkleurige zonnebril op bruin te worden, dan dat ik mij overgaf aan een rol in een film.

In mijn hart wilde ik het liefst alleen maar toeschouwer blijven, alsmaar kijken en misschien voor altijd uitkijken over de zee, met Fanta-cocktails en ViVo-Tequila’s, onder een fleurig parasolletje op het strand.

Ik schrok wakker, misschien omdat ik de regen hoorde. Er klopte iets niet, want waar was het witte strand? Mijn ogen gingen open en geloofden de bloemen en vruchten in mijn gordijnen en niet het zand van het strand of Elske Bracht.

Nog geen uur later zat ik aan het ontbijt en tikte ik aan een eitje. Ergens in mij wilde het nog steeds niet wakker worden. En och, het regende ook nog steeds. Mijn gedachten gingen naar de komende avond, want dan zou ik naar een filmvoorstelling gaan met Gosse Gotspeer en zijn moeder Gea. Wat speelde er eigenlijk?

Ineens zag ik mij terug in een toneelstuk van de lagere school met Gosse. ‘Kostelijke Kinderen’ heette het. Gosse speelde een boomklever met geel haar die ook conducteur was en kaartjes knipte.  Ik was een bosmier met een rood-geel strooien hoedje op, die als toerist witte stranden in verre landen aandeed. Ik droeg steeds het koffertje met echt geld, dat ik had kunnen lenen van Geerte, onze buurvrouw die accountant was. Vlak voor en – na het optreden telde ik al het geld in de coulissen na. Tenminste zo zit het in mijn herinnering.

‘Voorwaar voorwaar, je bent wie je bent!’, riep ik dan met mijn armen in de lucht naar Gosse en Jacolijne Beneman. Jacolijne kamde het valse gele haar van Gosse met een botte kam. Gosse riep steeds zachtjes ‘au au’, maar dat hoorden wij alleen. Onze moeders waren toeschouwers in het publiek. Ze klapten heel hard, omdat ze onze moeders waren.

‘Bis, bis, bis, hoorden wij. Ja hoor, dat was mijn moeder, terwijl ze in haar handen klapte. En daar tussendoor hoorden we Gosse’s moeder roepen: ‘Gosje Pietje Hennekontje, mooi hoor, wat mooi’. En na een ‘bis bis’ van mijn moeder nog eens.

Gosse en ik waren blij toen we het slotapplaus hoorden en het voorbij was. Ik haalde diep adem en daarna nog eens. Ineens was ik erg opgelucht dat mijn rode-bosmieren-pakje uit mocht, mijn strooien hoedje af en dat ik wakker was. Tenminste dat hoopte ik.

~Einde~

Dit bericht werd geplaatst in Tobe's Verhalen en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op De dag van vandaag: Kostelijke Kinderen

  1. Pingback: De dag van vandaag: wakker, dromen of prikken | Tobe Krijger

  2. anjavdp64a zegt:

    wat een heerlijk verhaal ..en wat een mooie plaatjes..

  3. Bea zegt:

    Altijd een feestje om jouw verhaaltjes te lezen…tijdens het lezen merk ik dat er iedere keer een glimlach verschijnt bij mij. Dus … op naar het volgende verhaal van jou…heerlijk!
    Vrolijke groetjes van Bea.

  4. cornutus zegt:

    Hij is weer leuk! En inderdaad een mooie tekening.

Reacties zijn gesloten.