Klappertanden en ‘deur dicht’ gillen

Af en toe vergeet ik dat het koud is en er een vriespunt is. Dan denk ik er niet bij na als ik de deur opendoe, openlaat en dan doorloop. Open deuren zijn soms net open boeken. Je ziet ze pas als je terug bent. Eerst denk je misschien nog: ‘Ben ik iets vergeten’. Tot je het ziet.
En als ik het zelf zie, dan kijkt het door mijn ogen, dacht ik net. Net als in een boek. Ik lees de letters tot woorden, aaneengeregen tot zinnen. Tegelijk ben ik dan ineens de held, de moordenaar, of de oude vrouw zonder tanden die klappert in de kou en ‘Deur dicht!’ gilt. En hard! Zo luid dat ik haar pas echt leer kennen in mij en zij mij in haar.

Dit bericht werd geplaatst in Typische Tobe's. Bookmark de permalink .

4 reacties op Klappertanden en ‘deur dicht’ gillen

  1. ton zegt:

    Je leert jezelf kennen door je onvolkomenheden😉

  2. DitisOokzo zegt:

    Open deuren. Er zijn zoveel vooroordelen, maar mensen laat die deuren toch eens op een kier of wijd open. Klappertandend de deur dicht gillen, het is een beeld dat ik zie als ik omhoog kijk. En als ik denk aan mezelf.
    Mooi Tobe!!

  3. Bea zegt:

    Geboeid zitten lezen…. Mooi !

  4. cornutus zegt:

    Je had het gelukkig nog niet zo koud dat je niet meer kon schrijven!😉

Reacties zijn gesloten.