Kijken en groeten, van vogels en van groen

Net als toen zat ik nu ook zo voor het raam. Mijn handen steunden mijn hoofd op de vensterbank. Ik keek eigenlijk zomaar in het niets. Of eigenlijk niet in het niets, maar in het blauw en grijs in de lucht, in het bruin en grauw van de straat en in het groen van het rijtje bomen. Het was nog geen groen, want het was nog bruin en grauw van de takken, maar toch zag ik het groen er door mijn oogharen al in. Dat kwam zeker ook omdat ik tussen de takken al aardig wat vogels had gehoord.

Een vrolijke vrouw liep langs met een stapel boeken. Ze viel op met een lila jas. In de verte had ze wel iets weg van Elske Bracht.
Iets in mijn kijken was hetzelfde als vorig jaar toen ik Gosse Gotspeer op een soortgelijke wijze langs had zien lopen. Iets in de tred. Nu ik de vrouw zag, dacht ik er aan.

Ik herinnerde me Gosse duidelijk met zijn grote groene laarzen. Daar ging hij met Henk Hop de geit aan de ene hand en aan de andere Ankie zijn ponypaard. Die ging hij verweiden, wist ik. Hij draaide met zijn hoofd als groet toen hij zag dat ik keek. Ik zwaaide terug, maar met mijn arm omhoog: ‘daag Gosse!’.

En nu keek ik weer naar dezelfde plek waar nu de vrolijke vrouw liep, rustig met haar stapel boeken onder haar armen. Het waaide wat, dat zag ik aan haar lila jas. Die waaide op en nog eens, ja nu zag ik het! Zij is de buurvrouw van de familie Gotspeer, Roos Rustvlinder. Ze zag dat ik keek, lachte en wilde zwaaien. Maar tegelijk met haar arm kwam er een windvlaag, die het bovenste boek openblies.

De wind bekeek alle pagina’s in een paar seconden. Toen tegelijk draaide Roos Rustvlinder op haar hakken rond, wilde sparen wat er te redden viel, maar in de pirouette die ze maakte, waaiden de andere boeken ook open. De tijd stond stil. Een film. Honderden postzegels waren het wel, die in het blauw en bruin omhoog bewogen. Van vogels en van groen was even geen sprake meer.

Het werd stil, zoals gelijk even na een sirene door een drukke straat. Verschrikt keken we elkaar aan. Toen zwaaiden we, tegelijk. Ik dacht aan groen en vogels en stuurde die in gedachten naar Roos Rustvlinder vooruit.

 

Dit bericht werd geplaatst in Tobe's Verhalen en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Kijken en groeten, van vogels en van groen

  1. Ik zie jouwverhalen zó voor me dat ik ze graag wil vertellen aan ieder die het maar horen wil…

  2. Dina-Anna zegt:

    Wat een mooi verhaal. Ik kan het me zonder enige moeite voor ogen halen🙂

  3. En ik denk aan paars en eenden en stuur je een groet ; )

  4. dagmaar zegt:

    benieuwd hoe het met de postzegels is afgelopen….

  5. Sabine zegt:

    Je schildert terwijl je schrijft.

Reacties zijn gesloten.