Kalkoengeluid, zeldzaam als ze is

Ik dacht dat ik een jonge kalkoen hoorde,
ergens hier niet ver vandaan –
’t was zeker geen gans en zelfs geen zwaan,
dit was hoger van geluid.

Van zelfs geen waterhoen,
geen ochtendzoen
of ’t hoge krassen op een ruit,
noch hun tassen, noch wat dames van fatsoen.

Misschien verbeeldde ik het mij
en wilde ik graag gewoon weer eens kalkoen
vanbinnen horen, jong – zoals ooit toen?

Zeldzaam als ze is in dit geluid, in wezen blij.

 

Dit bericht werd geplaatst in Tobe's Gedichten. Bookmark de permalink .