Het nu wacht

Terugkijkend in de ochtend. Het was maar goed dat ik nog thuis was, er klapte een deur. Tegelijk zag ik daar bijna de drempel over het hoofd. Gelukkig ben ik tweehandig en kon ik met dienblad en al mijn focus bewaren.
Dralen met een dubbele boterham. De dag diende zich verder aan. ‘Zodra ik een venster open schoof, nodigde een vroege lente zich binnen’. Dat schreef ik gelijk op, want ik vond het een mooie zin.
Ondertussen leek zij wel even benieuwd naar de dag als ik. Ik zag het, keek op uit mijn telefoonboek met de zinnen over de stralen van de zon, gewassen in geuren en kleuren. Over het weer en de vogels en meer, dat liet ik voor wat het was. Want kijk, daar lachte een koetjesreep mij toe voor een fikse tocht. Jawel, die zal wel langzaam lopend vlot op gaan.
Tijd om te gaan. Ramen en deuren dicht, naar buiten met de geit. De pas er in, vooruit.

.

Dit bericht werd geplaatst in Typische Tobe's. Bookmark de permalink .