Fluitend langs ramen en deuren

Door een groot raam kun je alles buiten goed zien van de lente. En aan de zijkant heb ik een raam dat ook open kan, waardoor de voorjaarsgeluiden makkelijk binnen kunnen komen.

Meneer de Krijger, joe-hoe!, hoorde ik ineens. ‘Ik kom even naar de kier van uw raam, dan hoort u mij beter dan u mij ziet’.
Het was een mevrouw met felrode lippen en ze vroeg: ‘Heeft u misschien mijn man gezien?’.

Ik dacht na. ‘Ik geloof niet dat ik uw man ken’, zei ik.
‘Het is een man uit duizenden die de huizen langs gaat om meters op te nemen’.
‘Meters? Oh, van de standen’. Ik moest even uitvissen wat ze bedoelde.
‘Ja precies die’, bevestigde de vrouw. ‘Ik ben trouwens Bo-Derek. Vroeger heette ik Jolanda, maar omdat zoveel mensen al Jolanda als naam hebben,  heet ik nu Bo-Derek. Jo vond ik trouwens ook te kort’.

Bo-Derek? – Ze praatte nog door over haar naam en haar man. Mooi. Jammer, want ik had haar man niet gezien.

Een uur later stond er een man op de stoep. Dat moest hem zijn, want hij kwam de meterstand opnemen. Ik vertelde hem dat zijn vrouw hem zocht.
Jo maakt overuren voor ons samen’, zei hij breed lachend. ‘Zeg haar maar dat deze vogel straks in het café zit’.
Fluitend vertrok hij naar de volgende meterstandopname.

Even later zag ik de vrouw met de rode lippen en de nieuwe naam weer langslopen.
Ze zwaaide opgetogen. De lippen bewogen woorden. Of floot ze ze?
Ik zwaaide terug en hoorde mezelf ineens ‘Ober!’ roepen. Maar ze was al weg.

Net dacht ik nog dat er door het raam een vogel floot. Ik floot terug. Hij floot weer. Wonderlijk. Was het wel een vogel? Ja en nee. Het leek de meterstandopnemer wel,
of Bo-Derek misschien. Als een merel.

.

Deze column verscheen in TREF Magazine #4 van april 2012.

Dit bericht werd geplaatst in Tobe's Columns en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Fluitend langs ramen en deuren

  1. Sabine zegt:

    Ik hoor het hier ook, het fluiten. Fijn verhaal dat naar een trappelende lente luidt.

Reacties zijn gesloten.